Metrodayken vagonların sonunda olan çıkıntılara oturmaya bayılıyorum, uzun olanlar tabi, diğerleri işe yaramaz. Bugün eve gelirken bi çiftin boşaltığı yeri işgal ettim, o anki durum da çok enteresan, olay yerine yakın olan ve ayakta bekleyen herkes birbirlerinin davranışlarını ölçmeye çalışarak “acaba ben geçsem mi” diye düşünür bi halde oluyor, etrafı iyice kolaçan ettikten sonra yavaş hareketlerle yerini alıyorsun. Çok mutlu oluyorum orada olunca. Bu kadar basit bişeyin bu kadar mutlu edebilmesi enteresan.
Reklam
Son Yazılar
Bağlantılar
Reklam
Son Yorumlar
- Hayko Cepkin yazısı için haykolik büşra tarafından yapılan yorum
- Hayko Cepkin yazısı için deniz tarafından yapılan yorum
- Hayko Cepkin yazısı için didoş tarafından yapılan yorum
- Hayko Cepkin yazısı için cenay tarafından yapılan yorum
- Hayko Cepkin yazısı için feyza tarafından yapılan yorum
- Hayko Cepkin yazısı için evin tarafından yapılan yorum
- Hayko Cepkin yazısı için hayki tarafından yapılan yorum
Dondurmadan ziyade, dondurma külahının en dibinde kalan konik kısmını yemeye bayılırım. Tanıyanlarım bu alışkanlığıma anlam veremezler, ben ise şaşarım. Sanıyorum “Metro’da Sallanan Ayaklar”ınızın mutluluk anlayışımızda bir benzerlik olduğunu çağrıştırıyor. Önemli olan,küçük şeylerle mutlu olabilmek. Ne mutlu bizlere.. Selamlar..